ค้นพบเกมแพลนเน็ต
ดาวเคราะห์เป็นการประท้วงของจักรวาลที่โคจรรอบดาวฤกษ์หรือดาวฤกษ์ที่เหลืออยู่
มหาศาลพอที่จะปรับตามแรงโน้มถ่วงของมันเองได้
มีขนาดไม่ใหญ่พอที่จะทำให้เกิดการรวมกันของอะตอมและ
ได้เคลียร์พื้นที่ดาวเคราะห์ใกล้เคียงแล้ว[a][1][2]
คำว่า ดาวเคราะห์ นั้นเก่าแก่ มีความผูกพันกับประวัติศาสตร์ คำทำนาย วิทยาศาสตร์ ตำนาน และศาสนา ดาวเคราะห์บางดวงในระบบสุริยะสามารถเห็นได้ด้วยตาเปล่า สังคมในยุคแรกๆ จำนวนมากมองว่าสิ่งเหล่านี้เป็นสวรรค์หรือเป็นทูตของเทพเจ้า เมื่อข้อมูลเชิงตรรกะถูกขับเคลื่อน มุมมองของมนุษย์เกี่ยวกับดาวเคราะห์ก็เปลี่ยนไป โดยรวบรวมบทความต่างๆ มากมายไว้ด้วยกัน ในปี พ.ศ. 2549 สหพันธ์ดาราศาสตร์สากล (IAU) ได้รับการกำหนดอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับคุณลักษณะของดาวเคราะห์ในระบบสุริยะ คำจำกัดความนี้เป็นที่น่าสงสัยเนื่องจากมันกั้นวัตถุมวลดาวเคราะห์จำนวนมากไว้เพื่อดูว่าพวกมันหมุนรอบที่ไหนหรือทำอะไร แม้ว่าวัตถุดาวเคราะห์แปดดวงที่พบก่อนปี พ.ศ. 2493 ยังคงเป็น "ดาวเคราะห์" ภายใต้คำจำกัดความที่ล้ำสมัย แต่วัตถุบนท้องฟ้าบางดวง เช่น เซเรส, พัลลาส, จูโน และเวสตา (แต่ละดวงประท้วงในแถบหินอวกาศที่เน้นดวงอาทิตย์) และดาวพลูโต (คำถามหลักเกี่ยวกับทรานส์เนปจูน) ซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกพิจารณาว่าเป็นดาวเคราะห์โดยนักวิจัยที่จัดตั้งขึ้น ก็ไม่เห็นตามนั้นอีกต่อไป
ปโตเลมีคิดว่าดาวเคราะห์เหล่านี้โคจรรอบโลกด้วยการเคลื่อนที่แบบสุภาพและแบบเอพิไซเคิล แม้ว่าตามปกติแล้วดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดวงอาทิตย์จะถูกเสนอขึ้นมาก็ตาม จนกระทั่งศตวรรษที่ 17 มุมมองนี้ได้รับการสนับสนุนโดยการพิสูจน์จากการรับรู้ทางช้างเผือกที่ปรับเปลี่ยนได้หลักๆ ซึ่งดำเนินการโดยกาลิเลโอ กาลิเลอี ในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน โยฮันเนส เคปเลอร์ พบว่าวงกลมของดาวเคราะห์ไม่ได้กลมแต่ค่อนข้างโค้งจากการตรวจสอบข้อมูลการรับรู้ก่อนการปรับตัวที่รวบรวมโดยไทโค บราเฮ เมื่ออุปกรณ์สังเกตการณ์ได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้น ผู้เชี่ยวชาญด้านอวกาศก็เห็นว่าดาวเคราะห์ต่าง ๆ หมุนไปรอบ ๆ โทมาฮอว์กที่เอียง เช่นเดียวกับโลก และองค์ประกอบบางอย่างร่วมกัน เช่น ยอดน้ำแข็งและฤดูกาล นับตั้งแต่เริ่มต้นยุคอวกาศ การรับรู้อย่างใกล้ชิดโดยการทดสอบอวกาศพบว่าโลกและดาวเคราะห์ดวงอื่นมีคุณสมบัติร่วมกัน เช่น ภูเขาไฟ พายุโซนร้อน การแปรสัณฐาน และแม้กระทั่งอุทกวิทยา
ดาวเคราะห์ส่วนใหญ่ถูกแยกออกเป็นสองประเภทหลัก: ดาวเคราะห์สัตว์ประหลาดที่มีความหนาต่ำเป็นวงกว้าง และดาวเคราะห์ที่มีผิวขรุขระขนาดเล็กกว่า ภายใต้คำจำกัดความของ IAU มีดาวเคราะห์แปดดวงในระบบสุริยะ เมื่อรวมกันเป็นการขยายการแยกตัวจากดวงอาทิตย์ พวกมันคือดาวเคราะห์สี่ดวง ได้แก่ ดาวพุธ ดาวศุกร์ โลก และดาวอังคาร จากนั้นก็เป็นดาวเคราะห์สัตว์ประหลาดทั้งสี่ดวง ได้แก่ ดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ ดาวยูเรนัส และดาวเนปจูน ดาวเคราะห์หกดวงถูกล้อมรอบด้วยดาวเทียมทั่วไปอย่างน้อยหนึ่งดวง
มีการค้นพบดาวเคราะห์มากกว่าสองพันดวงที่อยู่รอบดาวฤกษ์ต่างๆ ("ดาวเคราะห์นอกระบบ" หรือ "ดาวเคราะห์นอกระบบ") ในทางช้างเผือก ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2559 ดาวเคราะห์นอกระบบที่รู้จัก 3,532 ดวงในกรอบดาวเคราะห์ 2,649 กรอบ (นับรวมกรอบดาวเคราะห์จำนวน 595 กรอบ) มีขนาดตั้งแต่ขนาดเหนือดวงจันทร์ไปจนถึงก๊าซโกลิอัทที่กว้างเป็นสองเท่าของการค้นพบดาวพฤหัสบดี ในจำนวนนี้มีดาวเคราะห์มากกว่า 100 ดวงที่มีขนาดแยกจากโลกไม่ได้ โดยเก้าดวงอยู่ในระยะห่างจากดาวฤกษ์ของมันโดยแยกไม่ออก จากโลกจากดวงอาทิตย์ เช่น ในเขตน่าอยู่ [3] [4] เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2554 กลุ่มกล้องโทรทรรศน์อวกาศเคปเลอร์รายงานการเปิดเผยดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะหลักขนาดเท่าโลก ได้แก่ Kepler-20e[5] และ Kepler-20f[6] โคจรรอบดาวฤกษ์คล้ายดวงอาทิตย์ Kepler-20[7][8][9] รายงานล่าสุดซึ่งตรวจสอบข้อมูลไมโครเลนส์โน้มถ่วง ประเมินค่าปกติของดาวเคราะห์ที่มีรัศมีไม่น้อยกว่า 1.6 ดวงสำหรับดาวฤกษ์แต่ละดวงในทางช้างเผือก เชื่อกันว่าดาวฤกษ์ที่มีลักษณะคล้ายดวงอาทิตย์ประมาณหนึ่งในห้า[b] มีดาวเคราะห์ขนาดเท่าโลก[c]อยู่ในเขตเอื้ออาศัยได้[d]
อ่านเพิ่มเติม
